بهارونوروز همیشه برایم حادثه بی نظیری بوده است اما چند سالی است که بیشتر از یک مراسم دیرینه حالت خاله بازی کودکانه را دارد .ما یک سال همدیگر را نمیبینیم واز هم خبر نداریم ولی سال نو آن هم در عرض دو یا سه روز به هم سر میزنیم . برای نمونه دیشب چند نفر از فامیلها میهمان ما بودند بعد باهم رفتند خانه یکی از میهمانان .خنده دار بود. جالب اینکه اصرار داشتن ما هم برویم .بنابراین باید بنویسیم :آغاز مراسم خاله بازی کنون را در سال ۱۳۸۶ تبریک میگوییم .

میدانم شب است اما ساعت را نمیدانم من روزهاست که ساعت ندارم .روزهاست که زمان را از دست دادم یا لاقل از شر زمان خلاص شدم. به هرحال شب است ومن سرگردان میان حصاری از همه تعلیقها وتردید ها ماند هام .حرفهای نیم بند .خبرهای نیم بند و...

حس میکنم قرنهاست پشت دیوار گل گرفته ای حبس شده ام .جا مانده ام.وتنها نجواهای خفیفی را میشنوم که بی تاثیر است .نشانی از سکون ندارد .شاید هم نگران کننده باشد .به هرحال من مانده ام سرگردان ومعلق وفقط آرامش میخواهم

بدبختی اینجاست که اگر موفق شوید آدمی منزوی را به دست آوریداورا از دست می دهید .دیگر تنها نیست .چیزی که اطرافش میدرخشید شرع به خاموش شدن میکند .

کریستین بوبن

ژه

بارون میاد وقطراتش پشت پنجره شتک میزنه اینگار یکی از پای پنجره ریگی به آرومی به شیشه میزنه تایکی یواشکی بره سر قرارش.

امروز میخواهم سنت شکنی کنم ورازی مردانه را بگویم .من تمام سالهای کودکی با پسرها هم بازی بودم چون اولین دختر خاندان

پدری ومادری بودم .دنیای پسرها پر هیحان .شلوغ وپرازکشمکش بود .من تا ۱۶ سالگی با این دنیا زندگی کردم دوچرخه سواری.شیطنت

همه وهمه را تجربه کردم اما یکباره همه چیز عوض شد پسرها ترکم کردند یا در واقع من دنیای آنها راترک کردم .سالهایی نیز در کنار زنان

بودم .چند سال بود که یاد دنیای مردانه نیفتاده بودم اما امروز بعد صحبتهای دوستی باز به یاد آن زمان افتادم .دنیای سرشار از پارادکس

مردانه دنیا عشق وخشونت .دنیای هیاهو وسکوت دنیای مهر وکین .امروز دوباره بارقه های شور را در چشمان همبازیهای کودکیم حس

میکنم دوستی که به دور از  دنیای پر غوغای زنانه من آرام قد کشید ومرد شد ولی هیچ وقت نگفت که مردها هم دلشان میخواهد حق

گریستن داشته باشند .حق توجه .حق درد دل کردن وهزار حق دیگر که زنان به راحتی وبدون تلاش صاحب آن هستند ........